my old poem..but still has same emotions

as i mentioned in name...this blog is on poetry also...
this is my marathi poem.. written i think 4 yrs back.. But still my mind is quite similar to this..

कुणाची तमा न करता, झोकुन द्याव स्वत:ला
उंच उंच कड्यवरुन , अस वाटत कधी कधी...

सागराच्या अथांग पाण्यात बुडवाव देहाला
सार्‍या चिन्ता विसरुन, अस वाटत कधी कधी...

घनदाट गुहेमध्ये , लपवाव स्वत:ला
सार्‍या जग़ाला विसरुन, अस वाटत कधी कधी...

माणसांच्या अलोट गर्दीत हरवाव स्वत:ला
माझीच ओळख टाकून, अस वाटत कधी कधी...

भरघाव वेगान जाताना , संपवाव स्वत:ला
सार जीवन टाकुन, अस वाटत कधी कधी...

राहील माझी ओळख ? उरेल का आठवण ?
नाही मला तमा, अस वाटत कधी कधी...